การศึกษาอิทธิพลการจัดการเรียนรู้วิทยาศาสตร์ช่างอุตสาหกรรม ที่มีผลต่อสมรรถนะการปฏิบัติงานของผู้เรียนประเภทวิชาอุตสาหกรรม

Abstract

การวิจัยครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาความคิดเห็นในการจัดการเรียนรู้วิชาวิทยาศาสตร์ช่างอุตสาหกรรม 2) ศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างการจัดการเรียนรู้วิทยาศาสตร์ช่างอุตสาหกรรม ต่อสมรรถนะการปฏิบัติงานของผู้เรียน และ3) ศึกษาอิทธิพลของการจัดการเรียนรู้ฯ ที่มีต่อสมรรถนะการปฏิบัติงานของผู้เรียน กลุ่มประชากร ได้แก่ ครูผู้สอนวิชาวิทยาศาสตร์และวิชาชีพประเภทวิชาอุตสาหกรรม สังกัดสถาบันการอาชีวศึกษาภาคใต้ 1 ประกอบด้วย 4 อาชีวศึกษาจังหวัด 32 สถานศึกษา จำนวนประชากร 528 คน กลุ่มตัวอย่างได้จากการสุ่มแบบกลุ่ม (Cluster Sampling) คือ ครูผู้สอนวิชาวิทยาศาสตร์และวิชาชีพประเภทวิชาอุตสาหกรรม จากอาชีวศึกษาจังหวัดพัทลุง จำนวน 6 แห่ง รวม 196 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยเป็นแบบสอบถามประมาณค่า 5 ระดับ สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน สหสัมพันธ์อย่างง่ายของเพียร์สัน และการวิเคราะห์การถดถอยเชิงพหุคูณ ผลการวิจัยพบว่า 1) ระดับความคิดเห็นของครูผู้สอนวิทยาศาสตร์และสอนวิชาชีพในการจัดการเรียนรู้ ต่อสมรรถนะการปฏิบัติงานของผู้เรียนประเภทวิชาอุตสาหกรรม ภาพรวมอยู่ในระดับมาก และเมื่อพิจารณาเป็นรายด้านพบว่า การจัดการเรียนรู้แบบการบูรณาการการปฏิบัติงาน อยู่ในระดับมากที่สุด 2) การจัดการเรียนรู้แบบสืบเสาะหาความรู้ 7E แบบบูรณาการการปฏิบัติงาน และการบูรณาการสะเต็มศึกษา มีความสัมพันธ์เชิงบวกกับสมรรถนะการปฏิบัติงานของผู้เรียนประเภทวิชาอุตสาหกรรม อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 โดยมีค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์อยู่ในระดับปานกลาง 3) ปัจจัยการจัดการเรียนรู้ที่มีอิทธิพลต่อสมรรถนะการปฏิบัติงานของผู้เรียนประเภทวิชาอุตสาหกรรม อย่างมีนัยสำคัญที่ระดับ .05 ได้แก่การจัดการเรียนรู้แบบสืบเสาะหาความรู้ 7E และ การจัดการเรียนรู้แบบบูรณาการปฏิบัติงาน